Kathy en ik vertrok twee dagen voor de kerst naar onze dochter Karen een bezoek in Philadelphia. Sinds ze woont in een studio-appartement dat ze geregeld met haar huisbaas om ons te laten slapen in zijn camper waarmee hij houdt geparkeerd achter haar appartement. Hij de sleutels achter met haar, en zij ging in eerder op de dag om de warmte op lage draaien in voorbereiding voor ons verblijf. Als je klaar bent ze opgesloten het op en ging over haar dagelijkse activiteiten.
Ze werkt op de luchthaven van Philadelphia, en aangezien we vlogen uit Chicago - O'Hare naar PHL ze van plan om daar te wachten op onze komst na haar shift. Omdat het weer was geworden sneeuw voor onze geplande vlucht was vertraagd. De originele 16:25 vertrek werd veranderd in 16:40. Niet slecht. Dan 18:05. Nog steeds niet slecht. Dan 19:15, dan 20:15, dan terug naar 19:15, dan weer om 20:15. We hebben eindelijk trok ongeveer 21:15.
Karen werkt ook bij McDonald's en is gepland aan het werk om 5.00 uur de volgende ochtend, zo riep ze, omdat ze wist dat ze zouden krijgen om heel laat naar bed na een toch al lange dag. Ze wist niet hoe laat dat zou zijn.
We kwamen rond middernacht Philly tijd en moesten wachten tot ongeveer 12:45 uur voor de bagage. Daarna begon de lange tocht naar haar appartement. Omdat ze werkt aan de PHL werd ze geparkeerd in de werknemer partij waartoe ze een shuttle. We waren niet op de hoogte hoe ver dat was, dus hebben we ervaren de lange rit naar het vliegveld neemt ze elke dag dat ze werkt. Vanaf daar is het bijna een 45 minuten rijden onder normale omstandigheden. Dit waren geen normale omstandigheden. De wegen waren ijzig en glad. De hulpdiensten werden bezig gehouden met een groot aantal verkeersongevallen. Sommige multi-voertuig ongevallen oorzaak was van de sluiting van verschillende onderdelen van een grote weg bevindt. Hoewel Kathy en ik voelde me een beetje ongemakkelijk over hoe nauw Karen werd tailing de voertuigen voor haar, wilden we niet aan haar zeuren omdat we begrepen dat ze wilde graag naar huis, en eigenlijk meer nog om iets te eten, aangezien geen van beide zij, noch ik had gehad levensonderhoud sinds de lunch. Ze trok de belangrijkste route naar het hoofd in de richting van een plaats wist ze open zouden zijn tijdens de kleine uurtjes van de ochtend.
Dan is de opwinding begon. Op een bocht sloeg ze een patch van zwart ijs. Ze vocht om niet te glijden te dicht bij de geparkeerde auto's op ons recht. Ik zat in de rug, dus ik was meer bewust van de reactie van Kathy's dan van de werkelijke situatie. Ze was in de voor-en kon duidelijk zien wat er stond te transpireren. Ik zei: "Doe niet overcompenseren." Ze liep de middellijn na een succesvolle vermijden van de geparkeerde auto's. Maar ze wist niet ontspannen, ook al was er geen tegemoetkomend verkeer. Nogmaals Ik zei: "Niet te overcompenseren." Maar ze was meer bezorgd over het krijgen van terug in haar baan. Dan is de achterkant van de auto begon uit te wijken naar buiten en de voorkant van de auto trof de bestuurder aan de kant deur van een geparkeerde auto. Karen's auto dan gesponnen rond tot het kwam tot stilstand met uitzicht op de richting die we waren op weg. Ik had haar trek naar de stoeprand en bel de politie.
Natuurlijk is de politie was heel druk en we moesten lang wachten. Terwijl we zaten te wachten meerdere voertuigen geraakt diezelfde patch van ijs en verloren en gelukkig weer onder controle. Ik vroeg me af of we waren veilig zitten, maar zei niets in die zin. Als de politie uiteindelijk benaderde ze toonden ook enige moeite onder controle te houden op het ijs patch. Ze zeer weinig vragen gesteld over de details van het ongeval. Echter, omdat de auto nog steeds is ingeschreven in onze naam die ze merkten dat we waren van Illinois en merkte op dat we moeten gebruikt worden om het rijden in dit soort weer. Ik antwoordde dat we in het algemeen sneeuw te krijgen in plaats van ijs.
Sinds de voorbumper van de auto was eerder beschadigd door een mislukte poging voor het trekken, en was nog niet gerepareerd, Karen's auto leed slechts minimale schade. Het onderste paneel van de kant van de bestuurdersportier geleden voor de hand liggende cosmetische schade en de auto gleed zijwaarts tot aan het voorwiel aan de passagierszijde werd gedrukt tegen de stoeprand. Dank God dat niemand gewond is geraakt, en geen van beide auto's werd uitgeschakeld.
Na het ophalen van het ongeval rapport ingediend stuurden ze ons op onze weg en Karen wilde dat ik de rest van de weg rijden. Ze gaf op het idee om te stoppen voor wat te eten. Dus de rest van de reis was rustig. Maar toen we bij de camper konden we niet krijgen inch We hebben geprobeerd zonder succes al een tijdje om de deur open te krijgen voordat hij in de mogelijkheid van slapen in het appartement, Kathy en ik in bed Karen en Karen op de bank. We sliepen tot laat in de ochtend, hoewel geen van ons heel degelijk. Toen gingen we uit om te ontbijten. Karen besloot om naar Denny's, maar toen we daar aankwamen vonden we een briefje op de deur dat hun waterleidingen waren bevroren en gesprongen, en werden daarom gesloten. Daarna waagde naar IHOP. Het was bijna lunchtijd tegen de tijd dat we daar aankwamen.
Na het eten zijn we gaan shoppen voor leveringen (hardware, isolatie, planken, enz.) voor het appartement. De rest van de dag werd besteed aan het monteren, opknoping, winterklaar maken, en over het algemeen het dragen van ons, voordat een vroeg naar bed gaan.
Tracy Henness
